All the while kami lang ang nagpapraktis sa sarili namin. Well, we are seniors, we’re independent. Haha. Mga bandang last two days lang kami nagpraktis with the faculty’s ears hearing us. Ayun. Pressure yun. Paano eh malapit na ang laban.
Nagkaroon pa ng issue. Eto ang issue na hindi ko makakalimutan. Dapat daw iuusog ang English Week to Monday. Pero dahil may quiz bee kami sa Monday at kailangan kong bitawan ang newscasting para sa quiz bee, may nangyari, at dahil sa akin yun.
Eh paano. Binuhos ko lahat ng efforts ko dito. Presentation, script, balita, praktis, ideas, pull-out.. nakamindset na ako na lalaban sa English Week. At ito pa ang higit sa lahat, ang experience na maging isang newscaster. Nung second year may newscasting kami pero hindi ganun kaperformance level ang nangyari nun sa akin. This is the big stage. I want to be there. Kung papapiliin nga ako eh iiwan ko na lang ang quiz bee for the newscasting kasi this is a once in a lifetime experience.
Mangilid-ngilid na luha ko nung malaman ko I will be forced to quit. Ayokong magquizbee. At ang bigat sapuhin ng bagaheng pinabuhat sa akin. All of a sudden nanlumo ako, and that was two days before the competition. Di ko yata matitiis na sumagot ng question ng quiz master habang maiisip ko na iniwanan ko ang newscasting team.
Ayun. With the powers of Ma’am Gamboa, nangyari ang dapat mangyari. Tuloy ang English Week kinabukasan. Masaya, kasi makakasama na ako. Kinakabahan, kasi ang pressure lahat ay nasa akin. Sabi nga sa akin ni Lara, kapag natalo daw kami ako ang pinakamalaking kahihiyan sa balat ng Systems nun.
Gumagawa kami ng props nun nang dumating ang balita.. Nagkaroon lang kami ng late na lunch bago nun, dahil inaalam pa namin kung ano ang mga kailangang bilhin para sa aming mga props, kung paano ba ang design ng set at etc. Ayun, kinukulayan ng iba ang ginuhit kong isda sa manila paper at may nagugupit sa kabila.
Abalang-abala na ang buong Systems kinahapunan, sapagkat matindi rin ang kumpetisyon pagdating sa Jazz Chant, at talaga namang iyon ang inaabangan ng karamihan.
The day before, ayan na, sabakan na sa general practices. Meron na kaming master plan, ang cue kung kelan lilipat ng slides sa presentation, at ang cue din kung kailan magpapalit ng sounds, all with full description para madalian ang operator. Ang operator pala namin ay si Jzhanel para sa powerpoint, at c Keroy para sa sound effects. Oha. Pwede na kaming professional news team, camera man na lang ang kulang.
Syempre. Praktis praktis na kami. Nag-iimbento na ng poses, kunyaring pa-entrance at saka mga konting pakulo para maliban sa informative kami, entertaining pa.
Nagpraktis kami sa Multi Purpose Hall. Nandun ang Jazz Chant ng second year kumakanta sa tono ng Bad Romance. Nandun din yung mga Jazz Chanters ng Seniors, nagpapraktis. Litaw na litaw boses ni Jefran, eh napano, trainer nila. Todo sigaw din si Vhinna at si Kevin, feel na feel ang pagwalk down the road.
At yun, katapos ng Jazz Chant ng Sophomores, nag set-up ng table at tinesting ang stage presence namin. Ang daming nakatinging mata, at yun ay for the first time. Nakakaconscious, pero ito ang daan para sa pagkapanalo. Si Ma’am Gamboa ang sama ng tingin sa amin, para bang ang daming imperfections, o sadyang kabado lang ako kaya tingin ko masama tingin nun.
At ‘yun, dumating ang Teen Patrol ng first year habang nagpapraktis kami. Nandun si Ma’am Tan at saka si Ma’am Mendoza. Waaah?! Ititigil ba namin ito o tuloy?
Ifast-forward na natin dahil mahaba na yung natayp ko. Ayun. Nandun na sa loob ng classroom ng Ampere. Ang mga classmate namin nag-uumpisa ng bumaba, kasi may program. Konti kaming natira sa classroom... ang newscasting team, si Sir Dungca, si Ma’am Gamboa at ang bagong special staff, si Princess.
Yun. Make-up. Make-up. First time kong maging feeling artista. Haha. Ayun. Picture-picture din sila. Tae naman talaga at sinabihan ko yung nanay ko na humagilap ng coat para sa akin at nakalimutan daw niya. Pinagpipilitan niya yung puting jacket, sabi ko hindi pwede, at pwede daw. Anyways, no choice naman ako kaysa naman wala akong dalhin. Dinala ko na rin. Amp. And it turned out to be really wrong.
Nagmukha akong doctor, at may inedit pa ngang picture si Lara comparing me to a pale-skin, red-lipped, white-dressed doctor from the Twilight movie series, and that was Dr. Carlisle as far as I can remember.
Hanggang sa sinubukan kong hiniramin ang coat ng kapatid ni Carmela, dahil napressure ako dun sa coat nung first year! Haha! Tapos may live television pa ang second year, at tilian naman ang mga sophomores sa nakita nila.
At ito, ang third year, ang pinakamatinding kalaban palagi. Matapos nilang manalo sa Intrams, mahigpit na ang mga mata namin sa kanila. At yun, dumating ang Entertainment News nila. Tawanan ang buong MPH kay Ezra sa paggaya niya kay Boy. Iba ang hatak ng entertainment news nila, samantalang sa amin ay formal ang dating, with the Best Female Newscaster two years ago reporting.
Nakatambay kami dun sa mga Transformers sa gilid ng MPH. Picture picture ang buong cast. Kinakabahan kasi baka mabulol kami. Kinakabahan kasi baka matalo. Hanggang yan na, umpisa na. Umakyat na kami sa stage, ako kunyari confident na confident. Syempre seniors, kailangan ipakita na sanay na sa ganitong pressure.
At sinet-up na ang presentation. Pati ang sounds ready na.
Tumugtog na ang intro, at naglakad na kami na Kareejil patungo sa gitna. Hanep ang pressure. Ang tindi tumayo sa harap ng maraming tao na parang nagmomodel. Ayos lang sana kung emcee eh, medyo hindi na ganoong kalaking factor ang itsura. Pero dito, isa ito sa matinding puhunan.
Nakakatigas ng paa na tumayo doon, para bang ayokong tumingin sa mga tao dahil baka pinagtatawanan nila ako. Madalas kasi, mukha na akong clown ngayon. At yun, katapos nun magsasalita dapat si Lara, pero tila ang boses niya ay naglalakbay pa sa buwan. Hindi niya marinig ang sound effects na signal niya na kailangan na niyang magsalita. Ayun, nadelay tuloy ang aming headlines.
At yun, ang pamatay na intro, kailangan na naming sabihin ni Kareejil ang title ng palabas. Haha. and 1, 2, 3 go.. Seniors Shockwave Alert. Ay. Walang pumalakpak. Wala talaga kaming impact.
Hanggang nagsasasatsat na ako ng balita. Nakikita ko si Ma’am Malig nangingiti. Di ko alam kung magaling ako, nagkakamali na ba ako o sadyang mukha lang talaga akong clown kaya ngumingiti siya.
At iyon, konting pahinga. Commercial break. ‘Yan ang isa sa mga pakulo namin na unique sa iba. Meron kaming commercial break. Una yung “First Love” commercial ng McDo na paborito ko. ‘Yun, epektibo naman ang method at lahat napakanta ng Huling El Bimbo. At lalo naman nung lumabas ang mga batang Tondo sa commercial ni Manny Villar. Ang unang plano pa nga ay i-remake ng SPCF version yung mga commercial na yun, yung tipong Ampere daw ang mga bata dun sa commercial, total kamukha naman daw namin.
Pagkatapos ng commercial, of course, we’re back. At dun na nagsimulang magkabuhol-bohol. “Back to you Kareejil” pero sa script ako na ang kasunod. ‘Yun, natigilan kami ng konting sandali, nagpapakiramdaman kung sino na ba ang magsasalita talaga. Kinuha ko na lang ang mic at dumakdak, kahit mali.
At astig ang field reporter namin. Isa pa ‘to sa SSA Originals. Ayun. Si Lara, ang aming senior correspondent kuno, ay live from Cotabato! Haha! Astig. At ‘yun, kumuha kami ng ilang cooperative usisero sa camera, at ang cameraman namin ay si Jefran. Nag-away sa spotlight si Paul at si Chino at ang nanalo ay si Chino. Hahaha. At yun, nung natapos na siyang magreport, binalik na sa akin ni Lara, “back to you, Kenneth,” sabay tingin sa akin mula Cotabato. Hahaha!
At tinapos namin ang newscasting namin ng parang wala lang. Yun. Masasabi naming tapos na. Pero nandiyan pa ang mga judges para kami’y husgahan. Syempre kinakabahan, pero sabi naman ng mga coaches namin eh ayos lang naman daw ginawa namin. Ganoon naman palagi ang mga coaches, palaging nagchecheer up.
Dinaan namin ang kaba namin sa marami pang papicture picture. Kami na ang huling event nun, kaya pagkatapos ng newscasting, awarding na agad. The moment is truth, ika nga. Kabado. Kasi ang dami na ngang napagdaanan ng newscasting team. Unti-unti, tinatawag na yung mga awardees. Nanalo si Jehriel sa kanyang pagkaleon. Si Yu, hindi pinalad, pero ayos lang, dahil sa kanya nauso ang “alms”. Ang Jazz Chant, hindi rin naging champion, pero ayos lang rin. At ito, newscasting na. Nakatayo lang kami sa likod ng mga bleachers.
Isa-isa tinatawag yung ibang year levels. Hanggang dalawang year level na lang ang natitira. At ‘yun, si Ma’am Malig ang nag-aannounce ng winners, isa ‘yan sa mga expertise niya. Alam niya kung paano mambitin, at kung paano magdagdag ng thrill. Feel na feel pa ang diction palagi.
...
...
PANALO KAMIIIIIIIIII!!!!!!!!!!! HAHAHAHA!!!! CHAMPIOOOON! :)))))))))))))))))))))
the end :)) hahaha!
May 29, 2010
May 28, 2010
Seniors Shockwave Alert: Behind the Scenes
Ke: This just in everyone. A military craft had crashed in a residential area at Cotabato Province, killing at least 8 people. Live from Cotabato, on the crash site is Lara Jimenez. What happened there Lara?
La: Yes, Kenneth… (continue…)
Questions:
1. Aside from a civilian death, is there any other civilian injured on the crash?
2. We have been hearing rumors that the plane crash was a sabotage. Is it true?
Ke: Thank you for that important update. Again, that is Lara Jimenez reporting live from Cotabato.
Ka: Reminders everyone, our KAAKBAY field trip will be at February 13, and to all the seniors and juniors, our prom night will be at February 26.
Ke: These are the rocking..
Ka: The shaking…
Ke: the Breaking
Ka: the shattering news of the day.
Ke: this is NEWS, and this is…
ALL: Senior Shockwave Alert.
Ke: Up next is Ma’am Gamboa’s Noontime Show, stay tuned.
PLAY: 13 – Outro (Last Music)
La: Yes, Kenneth… (continue…)
Questions:
1. Aside from a civilian death, is there any other civilian injured on the crash?
2. We have been hearing rumors that the plane crash was a sabotage. Is it true?
Ke: Thank you for that important update. Again, that is Lara Jimenez reporting live from Cotabato.
Ka: Reminders everyone, our KAAKBAY field trip will be at February 13, and to all the seniors and juniors, our prom night will be at February 26.
Ke: These are the rocking..
Ka: The shaking…
Ke: the Breaking
Ka: the shattering news of the day.
Ke: this is NEWS, and this is…
ALL: Senior Shockwave Alert.
Ke: Up next is Ma’am Gamboa’s Noontime Show, stay tuned.
PLAY: 13 – Outro (Last Music)
===========================================
At iyan ang aming last lines sa aming newscasting. Parang kelan lang simula nung unang praktis.. parang kelan lang simula nung sobrang pressure.. parang kelan lang nung nagchampion. Haaaay. Nakakamiss nga naman. Ang sarap balikan.
Eto. Excited na ang buong Ampere at English Week na, dahil sigurado nandiyan na ang kaabang-abang na speech choir competition. Since first year tila ba yan na ang aming forte, speech choir. Marinig mo lang ang speech choir, lahat nagiging active ng sumali. Para bang pagkain, maamoy lang nila lahat na e titingin.
Paano kasi, gustong gusto namin bumawi sa pagkatalo namin sa The Secret of the Machines, meron kasi kaming dalawang kasama na humihiwalay daw ang boses. (at nagmalinis pa siya.) Dagdag pa dun, iba kasi kapag speech choir, nandun yung palaging walang klase kasi puro kayo praktis, tapos ang saya pa, kasi astig yung mga choreography. Tapos syempre, payabangan na rin sa ibang year levels. Syempre fourth year, expected champion.
Ayun. Isang araw, pumasok si Ma’am Alfonso sa room namin, gaya naman ng palagi niyang ginagawa. Excited kami lahat, dahil alam naming mag-aannounce siya tungkol sa English Week. Malakas ang bulung-bulungan tungkol sa speech choir, kasi nga marami ang excited para dito. Lahat kami nakangiti, na tila ba nag-aabang ng katuwa-tuwa mula kay Ma’am, pero hindi kami natuwa sa narinig namin.
Wala daw Speech Choir. Napalitan daw ito ng Jazz Chant. At nandun pa rin ang Storytelling, Dramatic Monologue at Newscasting. Eh ang hanap namin speech choir, pero wala daw.
“Ano daw?” yan ang tanong ng marami matapos sabihin ang Jazz Chant.
Bago nga naman kasi sa pandinig. Kahit nga ako hindi ko alam kung ano ang ibig-sabihin. Ang kumakalat naman ng definition eh speech choir na kumakanta at tunog-tao. Unang pumasok sa isip ko papaputok kami ng kilikili, magrarap kami sa harap at magbebeatbox sa harap ng basang-basang microphone. O kaya magtatambol ng tiyan o mananapok ng ulong walang laman, oha, pwede ng musical ensemble. Dagdag pa rito, 20 lang daw ang maximum na pwede sumali. Bale, dahil mas konti kayo, mas nakakahiya, kasi mas makikilala ka.
Marami ang nadiscourage, at kakaunti lamang ang sumali sa Ampere ng Jazz Chant.
Ako naman, dahil hindi ko tipo magJazz Chant, ayun, sumabak na lang sa mundo ng pagiging isang newscaster. Lahat na yata sinubukan ko eh.
Naaalala ko pa nun, ang mga auditions na kayraming udlot. Kabado pa kaming mga nag-aaudition sa faculty room nun. Nahihiya kasi maraming mga teachers ang nanonood, at magrerecite kami ng news piece sa harap ni Ma’am Gamboa at Sir Dungca. Buti nandiyan si Amir, ang savior naming lahat, kasi siya lang ang may dala ng news piece, the rest nakikishare na lang. Haha.
At nalaman nga namin na kami na ang official newscasters ng fourth year level. Amir, Kenneth, Lara, Danielle and sino kasi yun? Aaah. Oo. Naalala ko na. Si Kareejil. Ayun. Pinagplano na kami kung paano ang flow ng programa. Nagmeeting kami nun sa kalahating bakante ng faculty room, pero wala mang nangyari kundi usapan at tawanan. Paano medyo sabay kasi sa mga quiz bees at dance competitions kaya ultimong naghahatid ng balita, busy gumawa ng sarili nilang balita.
Umabot na kami sa puntong si Ma’am Gamboa na ang nagmeeting sa amin, at napagdesisyunan namin na magkaroon ng dalawang balita kada kategoryang hinihingi sa patimpalak.. Local news, Foreign, Sports at Entertainment. Sunod na naging assignment namin ang maghanap ng balita. Kinagabihan nun, lahat pa nagPM sa akin, nagtatanong ng balita o kung nakakakuha na ba ako ng balita ko.
Sa orihinal naming plano, ako ay isang sportscaster, dahil kailanman, hindi ko pinangarap na maging bida sa isang soap opera na wala namang ginawa sa mundo kundi umupo sa gitna at maghatid ng balita. At isa pa, mahirap kunin ang damit ng isang main anchor. Ayos din kung weather. Di ko bagay mag-entertainment, at pang-main anchor din naman ang foreign. Kaya’t minabuti ko ng manatili na lang sa sports.
Naaalala ko pa ang aming mga pull-out days. Haha. Ang mga patawang birada ni Amir kay Kareejil, at wala na kaming mapraktis kundi ang paano tumawa. “F-*-*-k-U Kareejil,” sasabihin ni Amir, pa-thank you naman itong si Kareejil, pagkarinig niya eh, “back to you, Kareejil.”
Dati nun, no permanent address pa kami kapag praktis. Minsan, sinubukan naming tumambay sa hagdan, sa faculty room, pero ang ending namin nun sa harap ng science building, hanggang sa sumugod na lang ang mga third year.
Ayun, dumating din kami sa puntong kailangang isipan ng pangalan ang aming palabas. Alangan naman biglaang pasok na lang na walang title. At syempre, kadikit ng title ang motto ng mga nagbabalita. Kung pwede na lang sana na “time is gold” eh.. pero walang konek. Suggestion nila eh “may pakpak ang balita...”, pero kahit kailan ay ‘di ko maimagine yan.
Since ako ang pinaggawan nila ng skrip namin, ako na rin ang nagsubok na mag-isip ng pangalan. Seniors Shockwave Alert kako, buti naman at walang nagreklamo. Yun, tuloy tuloy na lang ng praktis hanggang sa kalaunan, nadeport ako at naging main anchor na. Waaah!
Dumadaan ang araw, at hanggang sa dalawang araw na lang eh time to perform na. Ayun. Kinailangan na magdownload ng sound effects para sa dakila naming palabas, gumawa ng powerpoint presentation para sa aming ipapakita at isaulo na ang mga dapat isaulo. Hanep na ang pressure.
All the while kami lang ang nagpapraktis sa sarili namin. Well, we are seniors, we’re independent. Haha. Mga bandang last two days lang kami nagpraktis with the faculty’s ears hearing us. Ayun. Pressure yun. Paano eh malapit na ang laban.
Nagkaroon pa ng issue. Eto ang issue na hindi ko makakalimutan. Dapat daw iuusog ang English Week to Monday... Pero...
Eto. Excited na ang buong Ampere at English Week na, dahil sigurado nandiyan na ang kaabang-abang na speech choir competition. Since first year tila ba yan na ang aming forte, speech choir. Marinig mo lang ang speech choir, lahat nagiging active ng sumali. Para bang pagkain, maamoy lang nila lahat na e titingin.
Paano kasi, gustong gusto namin bumawi sa pagkatalo namin sa The Secret of the Machines, meron kasi kaming dalawang kasama na humihiwalay daw ang boses. (at nagmalinis pa siya.) Dagdag pa dun, iba kasi kapag speech choir, nandun yung palaging walang klase kasi puro kayo praktis, tapos ang saya pa, kasi astig yung mga choreography. Tapos syempre, payabangan na rin sa ibang year levels. Syempre fourth year, expected champion.
Ayun. Isang araw, pumasok si Ma’am Alfonso sa room namin, gaya naman ng palagi niyang ginagawa. Excited kami lahat, dahil alam naming mag-aannounce siya tungkol sa English Week. Malakas ang bulung-bulungan tungkol sa speech choir, kasi nga marami ang excited para dito. Lahat kami nakangiti, na tila ba nag-aabang ng katuwa-tuwa mula kay Ma’am, pero hindi kami natuwa sa narinig namin.
Wala daw Speech Choir. Napalitan daw ito ng Jazz Chant. At nandun pa rin ang Storytelling, Dramatic Monologue at Newscasting. Eh ang hanap namin speech choir, pero wala daw.
“Ano daw?” yan ang tanong ng marami matapos sabihin ang Jazz Chant.
Bago nga naman kasi sa pandinig. Kahit nga ako hindi ko alam kung ano ang ibig-sabihin. Ang kumakalat naman ng definition eh speech choir na kumakanta at tunog-tao. Unang pumasok sa isip ko papaputok kami ng kilikili, magrarap kami sa harap at magbebeatbox sa harap ng basang-basang microphone. O kaya magtatambol ng tiyan o mananapok ng ulong walang laman, oha, pwede ng musical ensemble. Dagdag pa rito, 20 lang daw ang maximum na pwede sumali. Bale, dahil mas konti kayo, mas nakakahiya, kasi mas makikilala ka.
Marami ang nadiscourage, at kakaunti lamang ang sumali sa Ampere ng Jazz Chant.
Ako naman, dahil hindi ko tipo magJazz Chant, ayun, sumabak na lang sa mundo ng pagiging isang newscaster. Lahat na yata sinubukan ko eh.
Naaalala ko pa nun, ang mga auditions na kayraming udlot. Kabado pa kaming mga nag-aaudition sa faculty room nun. Nahihiya kasi maraming mga teachers ang nanonood, at magrerecite kami ng news piece sa harap ni Ma’am Gamboa at Sir Dungca. Buti nandiyan si Amir, ang savior naming lahat, kasi siya lang ang may dala ng news piece, the rest nakikishare na lang. Haha.
At nalaman nga namin na kami na ang official newscasters ng fourth year level. Amir, Kenneth, Lara, Danielle and sino kasi yun? Aaah. Oo. Naalala ko na. Si Kareejil. Ayun. Pinagplano na kami kung paano ang flow ng programa. Nagmeeting kami nun sa kalahating bakante ng faculty room, pero wala mang nangyari kundi usapan at tawanan. Paano medyo sabay kasi sa mga quiz bees at dance competitions kaya ultimong naghahatid ng balita, busy gumawa ng sarili nilang balita.
Umabot na kami sa puntong si Ma’am Gamboa na ang nagmeeting sa amin, at napagdesisyunan namin na magkaroon ng dalawang balita kada kategoryang hinihingi sa patimpalak.. Local news, Foreign, Sports at Entertainment. Sunod na naging assignment namin ang maghanap ng balita. Kinagabihan nun, lahat pa nagPM sa akin, nagtatanong ng balita o kung nakakakuha na ba ako ng balita ko.
Sa orihinal naming plano, ako ay isang sportscaster, dahil kailanman, hindi ko pinangarap na maging bida sa isang soap opera na wala namang ginawa sa mundo kundi umupo sa gitna at maghatid ng balita. At isa pa, mahirap kunin ang damit ng isang main anchor. Ayos din kung weather. Di ko bagay mag-entertainment, at pang-main anchor din naman ang foreign. Kaya’t minabuti ko ng manatili na lang sa sports.
Naaalala ko pa ang aming mga pull-out days. Haha. Ang mga patawang birada ni Amir kay Kareejil, at wala na kaming mapraktis kundi ang paano tumawa. “F-*-*-k-U Kareejil,” sasabihin ni Amir, pa-thank you naman itong si Kareejil, pagkarinig niya eh, “back to you, Kareejil.”
Dati nun, no permanent address pa kami kapag praktis. Minsan, sinubukan naming tumambay sa hagdan, sa faculty room, pero ang ending namin nun sa harap ng science building, hanggang sa sumugod na lang ang mga third year.
Ayun, dumating din kami sa puntong kailangang isipan ng pangalan ang aming palabas. Alangan naman biglaang pasok na lang na walang title. At syempre, kadikit ng title ang motto ng mga nagbabalita. Kung pwede na lang sana na “time is gold” eh.. pero walang konek. Suggestion nila eh “may pakpak ang balita...”, pero kahit kailan ay ‘di ko maimagine yan.
Since ako ang pinaggawan nila ng skrip namin, ako na rin ang nagsubok na mag-isip ng pangalan. Seniors Shockwave Alert kako, buti naman at walang nagreklamo. Yun, tuloy tuloy na lang ng praktis hanggang sa kalaunan, nadeport ako at naging main anchor na. Waaah!
Dumadaan ang araw, at hanggang sa dalawang araw na lang eh time to perform na. Ayun. Kinailangan na magdownload ng sound effects para sa dakila naming palabas, gumawa ng powerpoint presentation para sa aming ipapakita at isaulo na ang mga dapat isaulo. Hanep na ang pressure.
All the while kami lang ang nagpapraktis sa sarili namin. Well, we are seniors, we’re independent. Haha. Mga bandang last two days lang kami nagpraktis with the faculty’s ears hearing us. Ayun. Pressure yun. Paano eh malapit na ang laban.
Nagkaroon pa ng issue. Eto ang issue na hindi ko makakalimutan. Dapat daw iuusog ang English Week to Monday... Pero...
....to be continued.
the second part will be posted Saturday after midnight :)
May 25, 2010
On Taking the First Step
Here goes Kenneth, preparing himself for the biggest change of his life – COLLEGE LIFE. For four years, I’ll be out on a field yet to be discovered, a time full of surprises and a challenge whose ending goes unknown. The prize is a college degree and a lifetime career, put the price is lifestyle change and total independence. I’ll welcome myself to college life.
Life has been an easy cycle for me. Some changes occur, but all of them come sparingly, all of them come in batches in a way that I can still handle. This time, I am off to a change that I can barely imagine – a change so drastic and abrupt that it’ll be one heck of an era before I get along.
But hey, I am taking the first steps onto a new beginning. Fight! Win! Haha!
The synopsis: the blogger here is going to get his Bachelor of Science in Accountancy degree at Colegio de San Juan de Letran in Intramuros, Manila. I’ll be staying up in a dormitory and I’ll be studying there as a full scholar.
Well, these are the 22 changes in my life that I foresee.
1. Appearance and Fashion – new life, new look. I guess :D
2. Being alone – I’ll be living in the dormitory alone and without a family member by my side. I’ll be off independent, a thing that I have not done for more than seven days. I’ll be preparing everything for myself, without the assistance of my loving family. Wahahaha. And take note, not just for seven days, but for four years. The school dorm will be my home for four years, if I’m lucky enough to maintain my grades.
3. Biological clock – this time, it will be fixed. I am used at sleeping on 3am, but upon the reading the dormitory rules, I guess that I can no longer do that for lights shall be out at 10:30pm.
4. Catholic imposition – CSJL, from the name, is a Catholic school, particularly Dominican. With that, it requires its students to have some spiritual recollections, the Catholic way. We are even required to attend the Mass every Sunday, the Catholic way once more. T_T
5. Comfort Room – There is only one comfort room that I am comfortable with, and that is our house’s. You can’t make me excrete at school, even though I am on the brink of explosion. I’d rather be silent amidst cold sweat than to place my butt on a ceramic toilet bowl that is not our house’s.
6. Commuting around – distinguishing one jeepney from another route is never a headache. Here in Angeles, the jeepneys are color-coded, with a two or three word route on its side. However, things on Manila are different. Jeepneys have a novel instead for their route painted on the side, plus a feast of hanged places on their windshield. Read them fast, for the jeepney might already pass you before you’re done reading them.
7. Cuisine – I’ll miss my mother’s dishes, and I’ll miss how Kapampangans make their dish sumptuously unique from others.
8. Dormitory life – I do not know what dormitory life has to offer, but it is sure difficult to adopt. First, new family – my dormmates. I also have a new bed to sleep on, and technically, a new home to go in every after class.
9. Goodbye Online World – yes, I need to bid my farewell to my activeness on Facebook, Plurk and Blogger. My Tumblr will be in the morgue for the meantime too. Haha. Goodbye Happy Island, Restaurant City, Social City, Café World, Hotel City among others. I’ll miss chatting with my mates.
10. Mobile communication adaptation - I hate texting. I dislike pressing three times just for a single character. Chatting is much faster, and I prefer it more than texting, but with the absence of computers upon boarding the dorm, I suppose I have to have my cellphone. T_T
11. More pressure – I am maintaining a bigger scholarship (in terms of the subsidy) with a much bigger risk. If I fail to maintain my grades, I’ll be forced to pay that hefty tuition of P1,000 per unit yearly (not to mention the equally punishing miscellaneous fees.)
12. New landmarks – Salakot, Diamond Park, SM Clark, Nepo will be a thing of my past. Now, some field trip destinations are one commute away.
13. New school – I need to adapt to a new school. Of course, new school rules, new events, new traditions, new school uniform , new faculty members, new requirements, new classrooms, new canteens and new name to build (if I can). Anyways, the new distance won’t be a problem because I am, in effect, living there.
14. Personality – I don’t know, but I have fears that the IV-Ampere, ACCYF, III-Gold, Clark family that I have been so used to is highly different to the people that I am going to mingle with fr four years. I don’t know if they can make me smile the way those people do. New people to read, new friendships to build. My progress will surely be slow.
15. Physical education – after two years of being exempted in Physical Education, I’ll be out again in my rubber shoes for some warm up. For the first semester, I have gymnastics. I’m worrying on the outcome of it. Haha.
16. Pollution – I hail from the grassy meadows of Clark Air Base, Pampanga, and being on a concrete jungle such as Manila makes me wanna gasp for more oxygen for one last time here at my hometown.
17. Riding jeepneys – I’m used at riding gentle jeepneys – those who would calmly wait until you sit, without the urban rush of trying to chase jeepneys at 40mph and leaping for them risking your life. Here in Angeles, people pick jeepneys, but there, jeepneys pick passengers.
18. Security alert – Not only is Manila famous for progress, but it is also infamous for crimes. If I am awfully clumsy and careless on Angeles, how much more am I prone to thieves, hostage takers and other villains in the crowded streets of Manila?!
19. Seven-Eleven! – a 7-11 branch is just one street away. I am warning myself, I might get addicted there.
20. SM City Manila! – and that is my new SM there. It is a reasonably long walk away and I can get there easily on weekends. One thing, I’m gonna be there with new people, not with the old people I am used to be with T_T and it is much much more crowded than SM Clark.
21. Study habits – part of Letran’s requirement on their scholars is a four-hour library session daily, Monday to Saturday. They want us to study, and we will be forced to do so. It seems like I joined a Book Club. Now, I got no free time to do what I want, just a little spare on weekends.
22. Weather – if it is hot in the windy countryside of Clark, how much hotter will the urban jungle of Manila be? Burning, toasting and melting.
What else to expect? A lot. Good luck to me. T___________T I miss the people, the places, the memories, the tradition, the habits and the life that I’ll be forced to leave.
Life has been an easy cycle for me. Some changes occur, but all of them come sparingly, all of them come in batches in a way that I can still handle. This time, I am off to a change that I can barely imagine – a change so drastic and abrupt that it’ll be one heck of an era before I get along.
But hey, I am taking the first steps onto a new beginning. Fight! Win! Haha!
The synopsis: the blogger here is going to get his Bachelor of Science in Accountancy degree at Colegio de San Juan de Letran in Intramuros, Manila. I’ll be staying up in a dormitory and I’ll be studying there as a full scholar.
Well, these are the 22 changes in my life that I foresee.
1. Appearance and Fashion – new life, new look. I guess :D
2. Being alone – I’ll be living in the dormitory alone and without a family member by my side. I’ll be off independent, a thing that I have not done for more than seven days. I’ll be preparing everything for myself, without the assistance of my loving family. Wahahaha. And take note, not just for seven days, but for four years. The school dorm will be my home for four years, if I’m lucky enough to maintain my grades.
3. Biological clock – this time, it will be fixed. I am used at sleeping on 3am, but upon the reading the dormitory rules, I guess that I can no longer do that for lights shall be out at 10:30pm.
4. Catholic imposition – CSJL, from the name, is a Catholic school, particularly Dominican. With that, it requires its students to have some spiritual recollections, the Catholic way. We are even required to attend the Mass every Sunday, the Catholic way once more. T_T
5. Comfort Room – There is only one comfort room that I am comfortable with, and that is our house’s. You can’t make me excrete at school, even though I am on the brink of explosion. I’d rather be silent amidst cold sweat than to place my butt on a ceramic toilet bowl that is not our house’s.
6. Commuting around – distinguishing one jeepney from another route is never a headache. Here in Angeles, the jeepneys are color-coded, with a two or three word route on its side. However, things on Manila are different. Jeepneys have a novel instead for their route painted on the side, plus a feast of hanged places on their windshield. Read them fast, for the jeepney might already pass you before you’re done reading them.
7. Cuisine – I’ll miss my mother’s dishes, and I’ll miss how Kapampangans make their dish sumptuously unique from others.
8. Dormitory life – I do not know what dormitory life has to offer, but it is sure difficult to adopt. First, new family – my dormmates. I also have a new bed to sleep on, and technically, a new home to go in every after class.
9. Goodbye Online World – yes, I need to bid my farewell to my activeness on Facebook, Plurk and Blogger. My Tumblr will be in the morgue for the meantime too. Haha. Goodbye Happy Island, Restaurant City, Social City, Café World, Hotel City among others. I’ll miss chatting with my mates.
10. Mobile communication adaptation - I hate texting. I dislike pressing three times just for a single character. Chatting is much faster, and I prefer it more than texting, but with the absence of computers upon boarding the dorm, I suppose I have to have my cellphone. T_T
11. More pressure – I am maintaining a bigger scholarship (in terms of the subsidy) with a much bigger risk. If I fail to maintain my grades, I’ll be forced to pay that hefty tuition of P1,000 per unit yearly (not to mention the equally punishing miscellaneous fees.)
12. New landmarks – Salakot, Diamond Park, SM Clark, Nepo will be a thing of my past. Now, some field trip destinations are one commute away.
13. New school – I need to adapt to a new school. Of course, new school rules, new events, new traditions, new school uniform , new faculty members, new requirements, new classrooms, new canteens and new name to build (if I can). Anyways, the new distance won’t be a problem because I am, in effect, living there.
14. Personality – I don’t know, but I have fears that the IV-Ampere, ACCYF, III-Gold, Clark family that I have been so used to is highly different to the people that I am going to mingle with fr four years. I don’t know if they can make me smile the way those people do. New people to read, new friendships to build. My progress will surely be slow.
15. Physical education – after two years of being exempted in Physical Education, I’ll be out again in my rubber shoes for some warm up. For the first semester, I have gymnastics. I’m worrying on the outcome of it. Haha.
16. Pollution – I hail from the grassy meadows of Clark Air Base, Pampanga, and being on a concrete jungle such as Manila makes me wanna gasp for more oxygen for one last time here at my hometown.
17. Riding jeepneys – I’m used at riding gentle jeepneys – those who would calmly wait until you sit, without the urban rush of trying to chase jeepneys at 40mph and leaping for them risking your life. Here in Angeles, people pick jeepneys, but there, jeepneys pick passengers.
18. Security alert – Not only is Manila famous for progress, but it is also infamous for crimes. If I am awfully clumsy and careless on Angeles, how much more am I prone to thieves, hostage takers and other villains in the crowded streets of Manila?!
19. Seven-Eleven! – a 7-11 branch is just one street away. I am warning myself, I might get addicted there.
20. SM City Manila! – and that is my new SM there. It is a reasonably long walk away and I can get there easily on weekends. One thing, I’m gonna be there with new people, not with the old people I am used to be with T_T and it is much much more crowded than SM Clark.
21. Study habits – part of Letran’s requirement on their scholars is a four-hour library session daily, Monday to Saturday. They want us to study, and we will be forced to do so. It seems like I joined a Book Club. Now, I got no free time to do what I want, just a little spare on weekends.
22. Weather – if it is hot in the windy countryside of Clark, how much hotter will the urban jungle of Manila be? Burning, toasting and melting.
What else to expect? A lot. Good luck to me. T___________T I miss the people, the places, the memories, the tradition, the habits and the life that I’ll be forced to leave.
May 22, 2010
Tinig ng Torpe VI: Facebook at Pag-ibig
Tinig ng Torpe VI – Facebook at Pag-ibig
Eto na naman ang tula ng pag-ibig, na ngayon ay dinamay na ang Facebook. Marami siguro sa atin ang nagmamahal, at madalas siguro Facebook ang ginagawa nating daan upang maipahayag natin ang ating nararamdaman. Ganyan talaga ang pag-ibig, nagrereflect sa status, sa pictures, sa links etc.
Itong TnT6: Facebook at Pag-ibig ay para sa mga taong in-love at hanggang sa FB ay nakararating ang pag-ibig nila. Para ito sa mga katulad kong inspired lalo na kapag makita lang ang profile ni toot o kaya mag-online siya. Haha! Para ito sa mga kinikilig kahit sa picture lang, ito yung mga tipong nagmamahal na talaga.
Ito na ang 88 lines ng TnT... :D hahaha. Comment kayo please. Hehehe :)
Una sa aking umaga, minumuta pa ang mata,
Kahit pa eyebags ay maga, sa computer ang punta.
Kahit tulog pa ang lahat, computer ay ituturn-on;
Mata ko’y magiging mulat; Facebook ang tanging solusyon.
Ang e-mail ko’y ilalagay at kung itayp parang kidlat;
Saulado na at sanay, matatayp kahit ‘di mulat.
At ang password kong mahaba, 31 letters in total,
Tuluy-tuloy, walang kaba, kung i-enter walang bagal.
Unang-unang sasambulat mga post ng kaibigan,
Mga comments kalat-kalat at photos na tinag-tagan.
Mga status na pamatay ay sunod kong makikita,
Ngunit ang tunay na pakay mabasa ang iyong salita.
Pupuntahan ang profile mo, nakabookmark na sa browser;
Lahat ng mga pinost mo, may comment ko na aanswer.
Tila automatic sa’kin na ma-memorize status mo,
At para bang naka-built-in and profile mo sa utak ko.
Favorite place ko sa FB, syempre, ang Facebook profile mo;
Ang ngiti sa iyong labi tumatatak sa isip ko.
Lahat ng iyong litrato sa monitor tititigan;
‘Di magsasawang ganito basta ba’t iyong larawan.
Nakalagay sa Info tab, saulado ko na rin ‘yan;
Nasa ko ay nag-aalab na ika’y lalong malaman.
Mga album mo sa Photos, lagi ko ring tinitingnan;
Araw ko ay sadyang ayos ikaw lama’y masilayan.
Minsan para na ngang tanga, kahit pa gabing-gabi na,
Sa profile mo’y nakanganga, refresh ng refresh sa tuwina.
Baka may bagong status ka at gusto ko nang magcomment,
Makausap pa kita dahil ‘yun ang aking moment.
‘Di mapigilang mamangha sa ganda ng profile pic mo;
Tila kahit anong kuha, ngingiti maging ang emo.
Kung sa Facebook pic pa nga lang, sa’yo ako’y iibig na,
Paano pa sa personalan, sa piling mo ay langit na!
Sa iyong Info tab ang click, Relationship Status naman,
Kahit malabo ay sabik matupad ang kahibangan:
“In a relationship with me,” ang aking isusulat d’yan;
Fighting spirit ay marami sa misyong kailusyunan.
Gawain ko oras-oras sa homepage ng aking Facebook,
Sa ultimong pagkabukas, Notifications ang first look.
Sampu-sampu kada open, hanap lang ang pangalan mo,
At baka ika’y nagcomment sa dami-daming wall post ko.
Napakalaking ngiti nga, magcomment ka lang sa wall ko
Sapagkat ito ang bunga ng pagpapapansin ko sa’yo.
Sa mga status at pictures, sa profile kong punung-puno,
Mapansin mo lang ay sure na bawi na ang effort ko.
Ilang status na ang na-post? Ilang links na ba ang na-share?
Ilang notes na ang tinapos? Ilang pacute ang na-prepare?
Halos buong buhay FB ko ay umiikot sa’yo
Nang sayo’y aking masabi puso ko kahit malayo.
[Ui.. Commercial lang. Haha. PAKISHARE sana ito sa Facebook at ipaalam sa marami na merong tulang pag-ibig na tungkol sa Facebook! I-copy lamang ang URL nito at ilagay sa inyong status. Salamaaaat! Ikalat ang WhitePanorama!]
Minsan aking naiisip, sana status na lang ako,
At kahit sa panaginip, ma-‘like’ mo man lamang ako.
Sana link ang iyong puso para magawa mong ma-share,
Maramdaman pag-ibig mo at mabigyan ka rin ng care.
At may isang application, “Lover of the Day” ang ngalan,
Random ang kanyang selection ng kunwari’y kasintahan,
At kapana-panabik nga na tayo’y mapares minsan,
Pero nagmumukhang tanga ‘pagkat ‘yan ay laro lamang.
Buti pa ang Happy Island, masaya siya sa buhay niya,
Sa turista na naglaland at sa kanya ay pumapasyal.
Sana ako’y isla dito at ako’y dalawin man lang,
‘Pagkat presensya mo’y ginto sa puso kong nagkukulang.
Sa aquarium mo sa Fishville, sana’y isda na lang ako,
At palagi mo ‘tong gawin, “Give Some Love” ay iciclick mo.
At sa Farmville naman sana ay nawala na lang ako
Nang sayo’y magpa-adopt na at lumigaya buhay ko.
Sana’y alaga mo ako doon sa Pet Society;
Bigyan mo ‘kong pag-ibig mo, nang mawala ang pighati.
Ipang-race at pagtanimin, kahit ano pang gusto mo,
Lahat ay aking gagawin, basta’t ikaw ang kasama ko.
Ngunit hanggang Facebook na lang ang corny na torpeng ito,
Puno ng panghihinayang at ‘di napadama ito.
Kung ang yakap lang sa FB ay tagos hanggang sa iyo,
Hindi mo na masasabing peke ang aking pagsuyo.
Tanging nais kong marinig ang boses mong nakakamiss,
Manggaling sa iyong bibig, mga linyang matatamis.
Sa status ay ‘di kuntento, ‘pagkat doo’y salita lang;
Tinig mo ay kailangan ko, ulit-ulit mapakinggan.
Kung maaari lang i-Plurk ang iyong buong pangalan,
Kung pwede sanang i-Twitter ang tago mong katauhan,
Kung sa Tumblr ay ilabas isang liham para sa’yo,
Kung loob ko ay malakas, ang torpe’y haharap sa’yo.
Ngunit heto ako’t pipi, sa sarili’y nakatago,
At simula nang umibig, hindi pa rin nagbabago.
Magpapatuloy na lihim, nag-aalab na pag-ibig;
Sa puso ko’y ikikimkim ang damdaming nananaig.
Itong tula’y para sa’yo, para lang iyong malaman,
Ang saya at sakripisyo ‘pag online mo akong nadatnan.
Hanggang sa susunod na chat, hanggang sa muling kiligin,
Malaman mo na ang lahat, iyan ang pinakahiling.
THE END. Hahaha. :D
Up next: Tinig ng Torpe VII, ang pinakamadramang Tinig ng Torpe so far. Clue: may konek sa dilim. :)
Eto na naman ang tula ng pag-ibig, na ngayon ay dinamay na ang Facebook. Marami siguro sa atin ang nagmamahal, at madalas siguro Facebook ang ginagawa nating daan upang maipahayag natin ang ating nararamdaman. Ganyan talaga ang pag-ibig, nagrereflect sa status, sa pictures, sa links etc.
Itong TnT6: Facebook at Pag-ibig ay para sa mga taong in-love at hanggang sa FB ay nakararating ang pag-ibig nila. Para ito sa mga katulad kong inspired lalo na kapag makita lang ang profile ni toot o kaya mag-online siya. Haha! Para ito sa mga kinikilig kahit sa picture lang, ito yung mga tipong nagmamahal na talaga.
Ito na ang 88 lines ng TnT... :D hahaha. Comment kayo please. Hehehe :)
Una sa aking umaga, minumuta pa ang mata,
Kahit pa eyebags ay maga, sa computer ang punta.
Kahit tulog pa ang lahat, computer ay ituturn-on;
Mata ko’y magiging mulat; Facebook ang tanging solusyon.
Ang e-mail ko’y ilalagay at kung itayp parang kidlat;
Saulado na at sanay, matatayp kahit ‘di mulat.
At ang password kong mahaba, 31 letters in total,
Tuluy-tuloy, walang kaba, kung i-enter walang bagal.
Unang-unang sasambulat mga post ng kaibigan,
Mga comments kalat-kalat at photos na tinag-tagan.
Mga status na pamatay ay sunod kong makikita,
Ngunit ang tunay na pakay mabasa ang iyong salita.
Pupuntahan ang profile mo, nakabookmark na sa browser;
Lahat ng mga pinost mo, may comment ko na aanswer.
Tila automatic sa’kin na ma-memorize status mo,
At para bang naka-built-in and profile mo sa utak ko.
Favorite place ko sa FB, syempre, ang Facebook profile mo;
Ang ngiti sa iyong labi tumatatak sa isip ko.
Lahat ng iyong litrato sa monitor tititigan;
‘Di magsasawang ganito basta ba’t iyong larawan.
Nakalagay sa Info tab, saulado ko na rin ‘yan;
Nasa ko ay nag-aalab na ika’y lalong malaman.
Mga album mo sa Photos, lagi ko ring tinitingnan;
Araw ko ay sadyang ayos ikaw lama’y masilayan.
Minsan para na ngang tanga, kahit pa gabing-gabi na,
Sa profile mo’y nakanganga, refresh ng refresh sa tuwina.
Baka may bagong status ka at gusto ko nang magcomment,
Makausap pa kita dahil ‘yun ang aking moment.
‘Di mapigilang mamangha sa ganda ng profile pic mo;
Tila kahit anong kuha, ngingiti maging ang emo.
Kung sa Facebook pic pa nga lang, sa’yo ako’y iibig na,
Paano pa sa personalan, sa piling mo ay langit na!
Sa iyong Info tab ang click, Relationship Status naman,
Kahit malabo ay sabik matupad ang kahibangan:
“In a relationship with me,” ang aking isusulat d’yan;
Fighting spirit ay marami sa misyong kailusyunan.
Gawain ko oras-oras sa homepage ng aking Facebook,
Sa ultimong pagkabukas, Notifications ang first look.
Sampu-sampu kada open, hanap lang ang pangalan mo,
At baka ika’y nagcomment sa dami-daming wall post ko.
Napakalaking ngiti nga, magcomment ka lang sa wall ko
Sapagkat ito ang bunga ng pagpapapansin ko sa’yo.
Sa mga status at pictures, sa profile kong punung-puno,
Mapansin mo lang ay sure na bawi na ang effort ko.
Ilang status na ang na-post? Ilang links na ba ang na-share?
Ilang notes na ang tinapos? Ilang pacute ang na-prepare?
Halos buong buhay FB ko ay umiikot sa’yo
Nang sayo’y aking masabi puso ko kahit malayo.
[Ui.. Commercial lang. Haha. PAKISHARE sana ito sa Facebook at ipaalam sa marami na merong tulang pag-ibig na tungkol sa Facebook! I-copy lamang ang URL nito at ilagay sa inyong status. Salamaaaat! Ikalat ang WhitePanorama!]
Minsan aking naiisip, sana status na lang ako,
At kahit sa panaginip, ma-‘like’ mo man lamang ako.
Sana link ang iyong puso para magawa mong ma-share,
Maramdaman pag-ibig mo at mabigyan ka rin ng care.
At may isang application, “Lover of the Day” ang ngalan,
Random ang kanyang selection ng kunwari’y kasintahan,
At kapana-panabik nga na tayo’y mapares minsan,
Pero nagmumukhang tanga ‘pagkat ‘yan ay laro lamang.
Buti pa ang Happy Island, masaya siya sa buhay niya,
Sa turista na naglaland at sa kanya ay pumapasyal.
Sana ako’y isla dito at ako’y dalawin man lang,
‘Pagkat presensya mo’y ginto sa puso kong nagkukulang.
Sa aquarium mo sa Fishville, sana’y isda na lang ako,
At palagi mo ‘tong gawin, “Give Some Love” ay iciclick mo.
At sa Farmville naman sana ay nawala na lang ako
Nang sayo’y magpa-adopt na at lumigaya buhay ko.
Sana’y alaga mo ako doon sa Pet Society;
Bigyan mo ‘kong pag-ibig mo, nang mawala ang pighati.
Ipang-race at pagtanimin, kahit ano pang gusto mo,
Lahat ay aking gagawin, basta’t ikaw ang kasama ko.
Ngunit hanggang Facebook na lang ang corny na torpeng ito,
Puno ng panghihinayang at ‘di napadama ito.
Kung ang yakap lang sa FB ay tagos hanggang sa iyo,
Hindi mo na masasabing peke ang aking pagsuyo.
Tanging nais kong marinig ang boses mong nakakamiss,
Manggaling sa iyong bibig, mga linyang matatamis.
Sa status ay ‘di kuntento, ‘pagkat doo’y salita lang;
Tinig mo ay kailangan ko, ulit-ulit mapakinggan.
Kung maaari lang i-Plurk ang iyong buong pangalan,
Kung pwede sanang i-Twitter ang tago mong katauhan,
Kung sa Tumblr ay ilabas isang liham para sa’yo,
Kung loob ko ay malakas, ang torpe’y haharap sa’yo.
Ngunit heto ako’t pipi, sa sarili’y nakatago,
At simula nang umibig, hindi pa rin nagbabago.
Magpapatuloy na lihim, nag-aalab na pag-ibig;
Sa puso ko’y ikikimkim ang damdaming nananaig.
Itong tula’y para sa’yo, para lang iyong malaman,
Ang saya at sakripisyo ‘pag online mo akong nadatnan.
Hanggang sa susunod na chat, hanggang sa muling kiligin,
Malaman mo na ang lahat, iyan ang pinakahiling.
THE END. Hahaha. :D
Up next: Tinig ng Torpe VII, ang pinakamadramang Tinig ng Torpe so far. Clue: may konek sa dilim. :)
May 21, 2010
A Song to a Friend
A poem dedicated to everyone who needs help. Remember, you always have a friend to lean on. This is also dedicated to everyone out here who help out their friends, this poem is a salute to all of you. :)
Do you feel you’re living alone?
Can’t find your song a happy tone?
Well hey, here I am, your true friend,
Ready to care ‘til the world ends.
My friend, why do you look so sad?
I’m used at seeing you so glad.
I never want to see you frown,
If you’ll allow, I’ll be your clown.
I know you have your own problems;
I’m aware before you tell them.
I know your sad before I ask;
I know what happened in your past.
You never have to walk lonely;
Here I am to make you happy.
If all else fails all around you,
I’ll be here to help you get through.
If the whole world just made you weak,
If no one allows you to speak,
Sit beside me, I will listen;
Just remember that I’m your friend.
What is it that you are hiding?
What is that burden that you’re bringing?
Drop it off and tell it to me;
Say your words for with me you’re free.
You never have to live alone;
Now fill your song with happy tones.
‘Coz hey, here I am, your true friend,
Ready to care ‘til the world ends.
Do you feel you’re living alone?
Can’t find your song a happy tone?
Well hey, here I am, your true friend,
Ready to care ‘til the world ends.
My friend, why do you look so sad?
I’m used at seeing you so glad.
I never want to see you frown,
If you’ll allow, I’ll be your clown.
I know you have your own problems;
I’m aware before you tell them.
I know your sad before I ask;
I know what happened in your past.
You never have to walk lonely;
Here I am to make you happy.
If all else fails all around you,
I’ll be here to help you get through.
If the whole world just made you weak,
If no one allows you to speak,
Sit beside me, I will listen;
Just remember that I’m your friend.
What is it that you are hiding?
What is that burden that you’re bringing?
Drop it off and tell it to me;
Say your words for with me you’re free.
You never have to live alone;
Now fill your song with happy tones.
‘Coz hey, here I am, your true friend,
Ready to care ‘til the world ends.
Subscribe to:
Posts (Atom)